Ağlak bir kadınnnn.biri lütfen beni durdursun.
Sınavdan çıkıp kızılaya geldim.özlemişim oraları.o salaş hallerini.eskiden severdim kızılayı ama simdi güvensiz geliyor.etraf da salındım biraz.
Ardından annemlere gidip doğayı alıcam.gitmeden simit alayım dedim.
Simitçi nin önünde sıradayım dalgın dalgın.
Yanımdan bebek arabasıyla bir adam geçti ve ben dondum.donuk bir halde bakarken simitçinin buyrunnn diye bağırması ve arkamdaki kadının sabırsız halleriyle kendime geldim.hiç birşey almadan sıradan çıktım.sokağın ortasında bekliyorum.nasıl ağlıyorum zırıl zırıl.herkes bakıyor.umurumda degil.
Arabanın içinde iki çocuk vardı.üst üste.belki 5-6 yaslarında ikisi de.biri kız biri erkek
altta oturan çocuğun diğerinden hiçbir rahatsızlığı yok.sanırım hissetmiyor.algıları da iyi değil.sonra üstte oturan çocuk ağlamaya başladı ve anlaşıldı ki kucak istiyor.dedikleri tam anlaşılmıyor.sonra adam o kocaman çocuğu kucağına aldı.ikisi de yürüyemiyor çocukların.
Adam biri kucağında biri bebek arabasında ilerliyor.
Birşey yapmam lazım.duramıyorum yerimde.adam gitti ama ben o görüntüden kurtulamıyorum.
Peşinden koşdum ve fazla uzaklaşamamış dı doğal olarak.
gidiyor ama nasıl zorlanıyor.kocaman bir çocuk kucağında,diğeri de arabada itmek zorunda.konuşmak istiyorum ama maalesef.
Mısırcının önünde durdu.mısır aldı ve bebek arabasının önüne koydu.çocukların ikiside bunun farkında bile değil.kucaktaki çocuğu bir o koluna bir diğer koluna alıyor.
Adamın peşini bırakamıyorum bir turlu.resmen takip ediyorum.topladım kendimi gözlerimi sildim ve tam kaldırımdan inerken yanına gittim ve yardımcı olabilir miyim dedim.o da evim çok yakın sağolun dedi ama benim peşini bırakmaya niyetim yok.bir iki kelime de olsa konuşacam.bende sizinle ayni tarafa gidiyorum dedim ve bebek arabasını kaptım elinden.adam rahatladı biraz.hiç konuşmadım.konuşamadım
Sadece adamcağız;anneleri kursda dedi.bende sırf konuşmak adına yollar berbat.belediye çalışmıyor gibi laflar ettim.gerçekten de birkaç apartman sonra eve geldik.merdiven mi asansör mü dedim.asansör dedi.asansöre kadar bıraktım.gözlerine bakamadan hoşçakalın dedim ve çıktım.çıkar çıkmazda deliler gibi ağlamaya başladım.
Nasıl bir kader dir bu allahım
Ben doğayla gezerken kucağıma bile alsam en azından birkaç dakikalığına da olsa mutlaka yere bırakıp kollarımı dinlendiririm.doğa mutlu bile olur.
Ama o babanın veya annenin saniyeliğine de olsa bırakma şansı yok .Kalbim acıdı.
Şükretmek için sebep arayanlardansanız işde size sebep
